Ελπίδα ή απόγνωση;

Πολλές φορές με εκπλήσσει και ταυτόχρονα με τρομοκρατεί το πόσο εύκολα περνάει κάποιος από την ελπίδα στην απόγνωση. Γεννιόμαστε και οι μοίρες μοιράζουν τα δώρα τους. Άλλοι παίρνουν περισσότερα, άλλοι λιγότερα. Άλλοι δηλώνουν σώφρονες και άλλοι χάνονται στην ανυπαρξία. Άλλοι  μιλούν με την καρδιά και άλλοι παλεύουν με τις φωνές των μυαλών τους. Κι όταν έρχεται το σκοτάδι, ζωντανεύουν και ζουν μηχανικά. Χωρίς κανόνες και πρέπει και χωρίς καμία μα καμία λογική. Κι όμως υπάρχουν. Είναι ο φίλος μας, ο συγγενής μας, ο γείτονάς μας. Έτσι κι εκείνος, με μια διαλυμένη προσωπικότητα και μια άκακη φυσιογνωμία που μόνο οίκτο μπορεί να προκαλέσει, τον είδα ολόγυμνο μες το κρύο να περιφέρεται στη γειτονιά και να μαζεύει σκουπίδια, ξεχωρίζοντας αυτά της ανακύκλωσης από τα κοινά σκουπίδια, φωνάζοντας "ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΛΕΦΤΕΣ" και βρίζοντας το σύστημα. Οι λίγοι περαστικοί σάστιζαν στη θέα του και συνέχιζαν τον δρόμο τους. Κάποιος κατέβηκε από το αμάξι του, λέγοντας του πως είναι ηλίθιος, ρωτώντας ποιός είναι ο λογικός και ποιός ο τρελλός. Ήσυχα ανέβηκε στο σπίτι του κι εγώ έμεινα να σκέφτομαι αν αυτό είναι σημάδι των καιρών ή απλά έτσι συμβαίνει. Ξαφνικά ήθελα να ανασάνω καθαρό αέρα γιατί πνίγηκα από την ασχήμια και τη βρωμιά της πόλης. Κι αναρωτήθηκα αν αυτή η πόλη μπορεί πια να μεγαλώσει υγιή παιδιά ή αν θα τα τρώει λίγο λίγο. Μακάρι να μπορούσα να έπαιρνα όλη την οικογένεια μαζί μου, στον αγαπημένο μου πλέον προορισμό, το Πήλιο... 

Μακάρι μια μέρα να μπορέσουμε να πάρουμε την απόφαση.

Είναι κάποιες εικόνες που αν είχα επιλογή θα διάλεγα να μην τις έβλεπα ποτέ. Άραγε έχω τη δύναμη να αλλάξω τον κόσμο μου; 

Ελπίδα ή απόγνωση λοιπόν;

Καλό σας βράδυ! 

Για τον Μ.



Οι έντεκα ερωτήσεις.

Γεια σας κορίτσια,
Η Jenny από το Jenny's lifestory με προσκάλεσε να παίξω ένα παιχνίδι που κυκλοφορεί στη γειτονιά τελευταία και την ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση.

Ας πάμε λοιπόν να δούμε τι θέλει να μάθει η jenny!
1) Αν είχες την ευκαιρία να ξαναζήσεις από την αρχή τι θα ξανάκανες οπωσδήποτε;
Τα παιδιά μου, χωρίς αμφιβολία.
2) Πιστεύεις στο Θεό;
Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη. Δεν ξέρω αν αυτό είναι Θεός.
3) Πόσο κολλημένος με τον υπολογιστή σου είσαι;
Τις βραδυνές ώρες συνήθως, του δίνω και καταλαβαίνει.
4) Τι θα άλλαζες στο χαρακτήρα σου;
Την έλλειψη μου σε αυτοπεποίθηση.
5) Πόσο χρόνο από τη ζωή σου διαθέτεις για τους άλλους εποικοδομητικά;
Θέλω να πιστεύω αρκετό. Άλλωστε ο χρόνος είναι σχετικός.
6) Τι θεωρείς πως είναι πιο όμορφο σ΄αυτόν τον πλανήτη;
Τα βουνά και οι θάλασσες.
7) Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα , τραγούδι, και λουλούδι;
α. Το πράσινο, γιατί με ηρεμεί.
β. Ένα από τα αγαπημένα μου Just like heaven - The Cure , γιατί με ταξιδεύει στα ανέμελα χρόνια.
γ. Όλα του αγρού. Μαργαρίτες, ανεμώνες, παπαρούνες, κυκλάμινα.
8) Ποια είναι η σχέση σου με τα κατοικίδια;
Τα αγαπάω πολύ αλλά δεν έχω κανένα.
9) Ποια είναι η σχέση σου με τα πετούμενα και ερπόμενα της μαμάς φύσης;
Μάλλον καρμική. Όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Όπου υπάρχει ό,τι μοιάζει με κατσαρίδα, ακρίδα κλπ, υπάρχει και μια παντόφλα!10) Πόσο Έλληνας είσαι;
Κάποτε ήμουν περήφανη. Τώρα ντρέπομαι λιγάκι.
11) Τι θα σε παρακινούσε για ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη;Μια βόλτα στο δισκοπωλείο stereodisc στην πλατεία Αριστοτέλους.

Και τώρα η σειρά μου!
1.   Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
2.   Έχεις κάποιου είδους απωθημένο κι αν ναι ποιο είναι αυτό;3.   Κλείσε τα μάτια και πες μου που θα ήθελες να βρισκόσουν αυτή τη στιγμή;
4.   Μοιράσου μαζί μου μια ανάμνηση.
5.   Ποια είναι η αγαπημένη σου συνήθεια;
6.   Έχεις μετανιώσει ποτέ για κάτι;
7.   Αν μπορούσες να φέρεις μια αλλαγή, ποια θα ήταν αυτή;
8.   Τι σημαίνει για σένα ο όρος φιλία;
9.   Τι σε κάνει χαρούμενη και τι λυπημένη;
10. Πιστεύεις ότι τα όνειρα αν τα κυνηγήσεις θα βγουν αληθινά; Εσύ τα έχεις κυνηγήσει;
11. Άφησέ με, με έναν στίχο τραγουδιού, Ελληνικό ή ξένο.

Ξέρω πως οι περισσότερες έχετε απαντήσει όχι 11 αλλά πολύ περισσότερες ερωτήσεις. Έξι κοριτσάκια αγαπημένα βρήκα που νομίζω δεν έχουν παίξει ακόμα. Παρακαλώ λάβετε σκυτάλη...
Η kate από το the lab on the roof
H Georgia από το τυχερό κουμπί
Η ειρήνη από το the little craft workshop
H katrina από το made by me
H andria από το handmadebyandria
H chris από το chrisocreations

Καλό, καλό σας βράδυ

Δεν κρατιέμαι λέμε...

Λοιπόν η ώρα είναι 1:30 τα ξημερώματα. Κουτσά στραβά από το απόγευμα προσπαθώ να φτιάξω όσο πιο καλά μπορώ ένα μοτιφάκι για το λαιμό με τη σαΐτα μου. Παρεμπιπτόντως χάρηκα πολύ όταν είδα πως η Kate έχει ήδη πάρει μια σαΐτα και κάνει εξάσκηση κι εκείνη. Καλό κουράγιο Kate.
Αρχικά ξεκίνησα με αυτό το πετρόλ χρώμα.

Όμως επειδή έχω και το ανικανοποίητο μέσα μου, το άφησα στην άκρη. Έκανα ένα τσιγάρο και συνέχισα με αυτό το δίχρωμο μουλινέ της DMC. Δεν μπορώ να κρατηθώ μέχρι αύριο να σας το δείξω. 

Αυτό το αποτέλεσμα είχα! Πήρε επιτέλους ένα σχήμα. Όμως η εξάσκηση δεν σταματά. Το συγκεκριμένο είναι σχέδιο για πρωτάρηδες. Έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου.

Καλό σας βράδυ και όνειρα γλυκά!

Μια σπαζοκεφαλιά για εμένα

Καλησπέρα, καλησπέρα!

Σας έχει τύχει ποτέ, να κάνετε κάτι αναγκαστικά αλλά ταυτόχρονα να είναι τόσο προκλητικό, που να ασχολείστε τελικά με μανία; 

Έτσι την έπαθα κι εγώ. Προ ημερών "κατέβασα" μερικά σχέδια για πλεκτά κοσμήματα. Σκέφτηκα πως θα πάρει φωτιά το βελονάκι μου, όμως από τη χαζομάρα μου δεν είδα πως τα συγκεκριμένα ήταν φτιαγμένα με σαΐτα.

Τη συγκεκριμένη τεχνική, την είχε πάρει κάπου το μάτι μου, όμως δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να την μάθω. Πρόκειται για μια ανθεκτική δαντέλα που απαρτίζεται από μια σειρά κόμπων και θηλειών με πλήθος δυνατοτήτων. Εκτός από τα κλασικά σεμεδάκια, γίνονται και πολύ όμορφα και πρωτότυπα κοσμήματα. Για ρίξτε μια ματιά παρακάτω.

Έτσι κι εγώ, συνδύασα το τερπνόν μετά του ωφελίμου και ξεκίνησα τα μαθήματά μου πάνω στη σαΐτα. Μετά από πολύ κόπο, σπαζοκεφαλιά και πολύ φύρα καθώς δεν ξηλώνεται εύκολα...

Έφτιαξα πεταλούδες, οι οποίες στα χέρια μιας έμπειρης τελειώνουν σε λίγα λεπτά. Στα δικά μου όμως οι φουκαριάρες δεινοπάθησαν. Ώρες ατέλειωτες τις παίδευα.

Ενθουσιάστηκα τόσο, όχι με το αποτέλεσμα αλλά με την πρόκληση! Ελπίζω να καταφέρω να εξελίξω την καινούρια μου ασχολία.

Επίσης μόλις εχτές έλαβα τις φωτογραφίες με τα παπουτσάκια της Φοίβης, φορεμένα! Πολύ χαίρομαι που τα βλέπω στο ποδαράκι της. Καλοφόρετα!

Καλό απόγευμα!

Χάθηκα κοριτσάκια μου!

Γεια σας και πάλι γεια σας.

Αχ βρε κορίτσια μου, τι έχω πάθει; Μήπως είναι ο χειμώνας; μήπως είναι η κρίση; μήπως τα έχω φορτώσει στον κόκκορα; Ό,τι και να είναι, ένα είναι το συμπέρασμα. Το χέρι δεν δουλεύει με τίποτα. Βέβαια με κάτι ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό, για το οποίο θα σας μιλήσω σε μια άλλη ανάρτηση. Όμως δε μου πάει η καρδιά να απέχω από τη γειτονιά μας. Γι' αυτό θα σας δείξω ένα βιτρώ που χάρισα στη μαμά μου δυο χρόνια πριν. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω έναν ολόκληρο χρόνο να πιάσω τα εργαλεία μου. Τι κρίμα. Περιμένω να μεγαλώσουν λίγο τα βλαστάρια μου καθώς είναι αρκετά επικίνδυνο για αυτά. Θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι, στις διακοπές τον Γιώργο μου τριών χρόνων τότε, να θέλει να κόψει γυαλάκια να φτιάξει βιτρώ. Αρκέστηκε στο να κόβει ευθείες με την πένσα μέχρι που ο παππούς τον πήγε στον Άη Θανάση να χτυπήσει την καμπάνα. Βλέπετε τα παιδάκια ξεχνάνε πολύ γρήγορα μόλις παρουσιαστεί κάτι πιο δελεαστικό. Τώρα είναι τα δύσκολα που θέλει να μάθει να "πλέγκει". Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!!!

Σας αφήνω κοριτσάκια μου με πολλούς πατριωτικούς χαιρετισμούς. Καλό σας βράδυ!!!

Μια απάντηση για την Ευδοκία

Εδώ και μέρες έχω μικρές διαφωνίες με την παιδική μου φίλη την Ευδοκία. Εκείνη από την πλευρά της, έντονα αγανακτισμένη και θυμωμένη, άνεργη με αβέβαιο μέλλον. Εγώ από την άλλη, περισσότερο διαλλακτική, μεγαλώνω δυο παιδιά, ωστόσο άνεργη κι εγώ και πολύ οργισμένη. Εκείνη ακολουθεί σχεδόν όλες τις πορείες και τα συλλαλητήρια. Εγώ... δεν παρακολουθώ ούτε καν ειδήσεις. Δεν ακολουθώ καμιά πορεία και κανένα συλλαλητήριο! Γιατί;
Μέχρι τα 17 μου και λίγο αργότερα που έπιασα την πρώτη μου δουλειά, θεωρούσα πως μάλλον δεν έπρεπε να παλέψω για τίποτα στη ζωή μου. Γιατί είχα δυο γονείς πολύ υποστηρικτικούς, αρκετά προστατευτικούς, που με είχαν βάλει να κάθομαι σε ένα ροζ συννεφάκι και σκεφτόμουν πως δεν θα γινόταν ποτέ γκρι. Δεν ήμασταν πλούσιοι, όμως φρόντιζαν να μη μας λείπει τίποτα και να μη μας "σκοτίζουν" με τα προβλήματα της εποχής. Έτσι μεγάλωσα και νομίζω και πολλά άλλα παιδιά της γενιάς μου. Λέγαμε "να είμαστε καλά κι ας πεθάνουν χίλια αρνιά". Και γίναμε "παρτάκηδες", νωχελικοί, αδιάφοροι και με τα χρόνια, ό,τι κι αν μας σέρβιραν το καταπίναμε αμάσητο. Κανένας Έλληνας δεν βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για τα άπειρα σκάνδαλα. Από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου το 1999 μέχρι τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών το 2006. Από τις συμμετοχές σπουδαίων (υποτίθεται) προσώπων σε offshore εταιρίες μέχρι το σκάνδαλο siemens. Από τη μονή Βατοπεδίου μέχρι τις δωρεές για τους πυρόπληκτους της Ηλείας που έβγαλαν φτερά και προσγειώθηκαν στις τσέπες... ποιος ξέρει ποιών, και να μην ξεχάσω και την Ολυμπιάδα του 2004, που κατασπαταλήθηκαν ένα κάρο λεφτά για ένα καλό μεθύσι που όμως την επόμενη μέρα άφησε κι έναν γερό πονοκέφαλο. Αφού αποδειχθήκαμε ανίκανοι να αξιοποιήσουμε τουλάχιστον αυτά που φτιάξαμε. Και πόσα άλλα. Όμως τι μας ένοιαζε; Είχαμε το μισθό μας, τις πιστωτικές μας κάρτες, παίρναμε διακοποδάνεια και γιορτοδάνεια, αγοράζαμε πανάκριβα αμάξια και ξοδεύαμε σαν ξυπόλητοι Ωνάσηδες. Και καμιά φορά, αν μας πολυπιέζανε κάναμε και απεργίες. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δε με πηγαίνανε στη δουλειά μου, οι γιατροί δε με κούραραν κι ας πέθαινα, οι οδοκαθαριστές άφηναν τα σκουπίδια να φτάνουν στο μπαλκόνι μου, η αστυνομία με σάπιζε στο ξύλο, για ποιο λόγο και με ποιο σκοπό; Να τρομοκρατήσουν τις κυβερνήσεις ή το λαό;
Τελικά όλοι μας γίναμε διεφθαρμένοι. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Όλοι μας όμως είχαμε μερίδιο ευθύνης. Και ξαφνικά, έρχεται το μεγάλο αφεντικό και μας λέει πως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Και όταν καταλάβαμε πως πρέπει να βάλουμε το χέρι βαθιά, στη δική μας τσέπη για τον λογαριασμό, τότε βγήκαν στους δρόμους οι αγανακτισμένοι ζητώντας... δικαιοσύνη; Κι εδώ έρχεται να ταιριάξει όμορφα η παροιμία, "στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα". Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν και όχι πάντα κατά πως μας βολεύει. Άλλωστε ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη;
Έτσι λοιπόν, μετά από όλα αυτά, νομίζω πως δεν έχω καμιά δύναμη σαν πολίτης αυτής της χώρας. Είναι ένα κατεστημένο που δημιουργήθηκε από δέκα - είκοσι ανθρώπους και κινούν τα νήματα σύμφωνα με τα δικά τους γούστα. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, πλέον ο λαός της δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο. Και λυπάμαι αλλά δεν φταίω εγώ για αυτό. Έτσι μεγαλώσαμε μα εύχομαι να μας γίνει μάθημα κι αυτό το μάθημα να το διδάξουμε στα παιδιά μας, έτσι ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον παρόμοιες παρατυπίες.
Πλέον χάθηκε η εμπιστοσύνη σε κάθε πολιτικό, σε κάθε δημοσιογράφο. Θα ήμασταν ανόητοι αν πιστεύαμε πως υπάρχει ελπίδα διάσωσης από τους πιο διεφθαρμένους των διεφθαρμένων.

Εννοείται, πως δεν πιστεύω ότι θα μας σώσουν οι anonymous. Πάντως θα είχε ενδιαφέρον αν υπήρχε συνέχεια σε όλο αυτό. Ίσως και να μπορούσαν να αφυπνίσουν συνειδήσεις.
Ίσως κάποιοι να μη συμφωνείτε με όλα τα παραπάνω. Η σκέψη όμως είναι ελεύθερη και πλέον είναι η μόνη που δεν χρηματίζεται.
Καλό σας βράδυ! 

Ένα βραβείο κι ένα δώρο

Καλώς σας βρήκα και πάλι!
Η βαρεμάρα καλά κρατεί, όμως σήμερα ήταν μια καλή μέρα για να κάνω μια ανάρτηση. Και ο λόγος... ένα βραβείο και ένα δώρο. Η καλή μου Kate από το the lab on the roof με τις super οργανωτικές της ιδέες, μοιράστηκε μαζί μου ένα βραβείο και την ευχαριστώ πολύ.

Επίσης, σήμερα έλαβα και το δώρο μου από την katrina ! Ζωγραφική σε κεραμίδι από την Χριστουγεννιάτικη ανταλλαγή δώρων που είχαν οργανώσει η Ρένα, η Κική και η Μαρία.

Πραγματικά, όσες φωτογραφίες κι αν έβγαλα αδικούν το πραγματικό αποτέλεσμα. Φαίνεται τόσο ζωντανή αυτή η μυστηριώδης κυρία... Κατερίνα μου σε ευχαριστώ πολύ και χάρηκα ιδιαιτέρως που η ανταλλαγή έγινε μαζί σου. Εύχομαι να είσαι καλά!
Αυτά καλά μου κορίτσια. Ελπίζω η βαρεμάρα να φύγει σύντομα και να επανέλθω δριμύτερη με νέο υλικό!
Καλό απόγευμα...