Κολιέ με κρυσταλλάκια swarovski

Καλημέρα κορίτσια!!!
Τι ωραία που είναι η ζωή όταν σου παρουσιάζει μικρές, απρόβλεπτες, ευχάριστες εκπλήξεις!!!
Λίγες ώρες πριν, βρισκόμουν στα μαγευτικά Γιάννενα, σε ένα ταξίδι αστραπή με όλη την οικογένεια για να δούμε αγαπημένους φίλους! Σε μια άλλη ανάρτηση θα σας πω περισσότερα...

Για την ώρα όμως θα ήθελα να σας δείξω ένα κολλιεδάκι το οποίο μου αρέσει τόσο πολύ!!!

Και θυμάστε τι σας έλεγα; εδώ

Ε! λοιπόν το φόρεσα στα μουλωχτά και κορίτσια να σας πω κάτι... Νομίζω πως μου άρεσε λιγάκι!
Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω δείχνει τόσο ντελικάτο στο λαιμό, ακόμα και για μένα!!!
Φιλιά πολλά!

Τα αγαπημένα Mary Jane

Λατρεύω αυτά τα παπούτσια, ακόμα κι εγώ που κοντεύω τα 35, έχω ένα ζευγάρι δερμάτινα!
Και να σας πω κι ένα μυστικό; Είναι και τα καλά μου, μιας και ουδέποτε φόρεσα τακούνια... Ούτε καν στον γάμο μου!!!

Τα γνήσια Mary Jane παπούτσια, τα οποία εμφανίστηκαν στις αρχές του 1900 στην Αμερική, φορέθηκαν αρχικά από νεαρά κορίτσια. Ήταν χαμηλά, με στρογγυλεμένη μύτη και λουράκι πάνω από το κουτουπιέ. Και είμαι σίγουρη πως όλες σας κάποια στιγμή φορέσατε τέτοια. Για θυμηθείτε... τα μαύρα, καλά λουστρίνια!!!
Όμως γιατί τα λένε Mary Jane και από που πήραν το όνομά τους;

Μια γρήγορη αναζήτηση στο δίκτυο, μου έλυσε την απορία!
Η Mary Jane είναι σκίτσο στο comic Buster Brown (1902) του Richard Felton Outcault.
Ένα έμπορος παπουτσιών αγόρασε τα δικαιώματα για το όνομα Buster Brown και το 1904 βγήκαν στην αγορά τα πρώτα Mary Jane.

Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί, τα υλικά και η μόδα άλλαξαν, αλλά η διαχρονική τους αξία παρέμεινε!

Λατρεύω Mary Jane κι αφήνω το καλοκαίρι με αυτά τα mini τυρκουάζ, βαμβακερά!

Καλό Φθινόπωρο γειτονίτσα!!! :)

Ώρα για κολλιεδάκια

Μετά τις πολύπαθες διακοπές μας εδώ και εδώ ήρθε η ώρα να σας δείξω τι έκανα όταν προσπαθούσα να αποφορτίσω την ένταση της μέρας.
Τα βράδια, κι ενώ η θερμοκρασία έπεφτε αισθητά, μαζί με τους γρύλλους έβγαιναν στην επιφάνεια και οι χάντρες μου!

Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά θεωρώ αυτό το hobby ολίγον τι καλοκαιρινό. Βέβαια θα μου πείτε, πως το χρώμα δεν θα το έλεγες και τόσο καλοκαιρινό. Μη με παρεξηγείτε, μάλλον θα ήταν της διάθεσής μου. :(
Καμιά φορά, που έκανα και κανένα λάθος νευρίαζα με τον εαυτό μου, που έπρεπε να ξηλώσω μία μία τις χαντρούλες, αλλά χαλάλι για το αποτέλεσμα...

Το πιο αστείο απ' όλα, είναι ότι ουδέποτε έχω φορέσει κοσμήματα. Μόνο εκεί κάπου στα Λυκειακά χρόνια που είχα πάθει ψύχωση με τα δερμάτινα βραχιόλια, σαν αυτά που φτιάχνει το Κατερινάκι εδώ, αλλά μεχρι εκεί.
Μου αρέσει να τα θαυμάζω στους άλλους αλλά όχι σε εμένα. Μάλλον ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα αυτό το είδος "στολίσματος" και συνήθισα το εαυτό μου "σκέτο".
Φανταστείτε πως την πρώτη μου δουλειά στα 18 την πήρα γι' αυτό το λόγο(!) Δούλεψα σε μια οικογενειακή επιχείρηση χονδρικής με χρυσά/ασημένια κοσμήματα και πρώτες ύλες κι επειδή οι υπάλληλοι κάπου κάπου άπλωναν το χεράκι τους λίγο παραπάνω, τα αφεντικά πλέον δεχόντουσαν δυναμικό μόνο από γνωστούς και όχι με βιογραφικό και όσο λιγότερα κοσμήματα φόραγες τόσο το καλύτερο. Αν θέλετε, πιστέψτε το!

Πάντως και στο κιούπι δείχνει θαυμάσιο. Τι λέτε κι εσείς;
Μακάρι μια μέρα να βρει έναν ωραίο γυναικείο λαιμό για να μην μείνει παραπονεμένο.
Φιλιά πολλά και καλό σας ξημέρωμα!